Wow, wat een geweldig gevoel dit, zit weer in mijn vertrouwde internetcafeetje achter een heel trage pc mijn verhaaltjes te typen met een hele grote smile op mijn gezicht!!!!

Na het afscheid van alle ouders (voor de ouders moeilijker dan voor de meeste kids) het vliegtuig in, Na een vlucht met veel vertraging (alvast wennen aan Keniaanse tijden ) kwamen we 's ochtends vroeg moe maar nog helemaal hyper aan op Nairobi Airport. Jackson stond ons al op te wachten met een grote Keniaanse bus. Bagage in Keniaanse stijl op het dak vastgebonden en toen al hobbelend over drukke wegen met veel matatus, getoeter en nu toch wel; vermoeide kids naar Thika. Hier zouden we gaan lunchen en water inslaan. De kids keken hun ogen uit, wat mooi om te zien hoe zij nu genieten en begrijpen waarom Kenia voor mij zo belangrijk is!!! In Thika werd ik in de supermarkt en op straat al weer gelijk herkend, handjes geven knuffelen, praatjes maken, helemaal weer thuiskomen!! Toen was daar opeens david, mijn favo straatjochie!!!! Hij mag misschien naar school, en woensdag ga ik naar hem toe in Thika om dit proberen te regelen, dus wordt vervolgd!

Maar ik zat de hele weg van Thika naar Nyeri te stralen als een klein kind, wat geweldig om David weer te zien, en om te zien dat alles goed met hem gaat.

Aangekomen in Nyeri zijn we eerst naar de ouders van Jackson gegaan waar we onze tenten gaan opslaan en daarna nog het hotel regelen voor de andere helft van de groep. Had nog heel wat voeten in de aarde maar dat is Kenia, pole pole! Daarna alle benodigheden voor de tenten gekocht, en toen eindelijk.... naar UPENDO!!!!!!

School rules!

Hier weer een berichtje uit het warme en mooie Kenia. We zijn een kleine week verder en voor mijn gevoel ben ik al weer eeuwen hier, loop weer door de drukke straten en voel me thuis!

Vorig bericht ben ik gestopt bij de kids van Upendo, dus daar ga ik maar snel over verder, daar draait namelijk alles om! De kids waren erg blij ons allemaal te zien en er is zoveel geknuffeld dat ik weer een aantal maanden vooruit kan , ok, voor een dagje mischien, die knufffels zijn nl verslavend!!!

Ook de leerlingen van Porta Mosana genieten en gaan gelijk in de kinderen op! Je ziet na een paar dagen al heel goed dat elke leerling zijn of haar favorietje heeft en dat geldt ook voor de Upendo kids, hoewel die eigenlijk alle knuffels letterlijk met open armen ontvangen! Het is druk in het huis 's avonds maar heel gezellig. Het eten is wel rustig, er wordt amper gepraat, dat hoort hier in Kenya en zelfs onze VMBO-ers doen dit heel goed, ben trots op ze!!

Overdag zijn we naar de school geweest waar de leerlingen van Porta als heuse filmsterren onthaald werden, Gejoel, gegil, lachen, handjes geven, achtervolgen, hoorde er allemaal bij! We hebben gezongen voor de kids van de school en zij op hun beurt voor ons, moet toegeven dat het muzikale talent toch echt aan de Afrikaanse kant ligt.

Onze leerlingen hebben allerlei klusjes gedaan en we gaan komende week terug om de school van binnen te gaan verven, en geloof me, dat is nodig!!!

Verder hebben de kids een heuse Kikuyu kerkdienst meegemaakt waar we ook mochten zingen, 'Zie ginds komt de stoomboot', 'kabouter plop',(gelukkig zonder bijbehorend dansje... jaja, wat een talent aan onze zijde! Verder zijn de kids ook Nyeri in gegaan en mochten zo de sfeer van Nyeri proeven. Moet zeggen dat het de kids heel goed afgaat, ze passen zich aan als vissen in het water, ben echt zo trots, geweldig om te zien!

Gisterenavond ben ik met Oscar, de cameraman van L1, naar Thika gereden om hier wat mooie opnames te maken. We wilden graag overdag rijden maar door veel 'pole pole' reden we het grootste deel toch in het donker. Toch geeft dit geen onveilig gevoel, heerlijk in de auto, keiharde Afrikaanse muziek en de ramen ver open (en mijn stem was al weg...), allemaal lichtjes van de auto's, ik voel me goed!

Ik had in Thika afgesproken met mijn favo straatjochie David. De laatste keer dat ik in Kenya was heb ik getracht een 'boda boda rijder' (fietstaxi) van hem te maken maar dat is helaas niet zo succesvol gebleken. Maar, vorige week, toen wij aankwamen had ik David al gezien en gaf hij aan terug naar school te willen! Da's natuurlijk nog beter!!!

We zouden naar een 'director' gaan die me kon vertellen hoe ik David naar school zou kunnen sturen. Ik achter David aan de straatjes door op zoek naar deze 'director'. (Ondertussen door Oscar gefilmd, heel apart trouwens, weer terug lopen, vragen beantwoorden, filmen in de straatjes, de mensen vinden het ook leuk, niemand geeft vervelende reacties, vinden het super interessant en David vond het prachtig!) Ik verwachtte bij de 'director' een grote imposante donkere man maar vond een leuke engelse vrouw van mijn leeftijd. Zij is sinds Juli dit jaar de Director van AFC, een project voor straatkinderen. Met haar hebben we afgesproken dat ik David naar een boardingschool laat gaan, per 1 januari al!!!!!!! Hier zit hij dan intern, ver van de vriendjes van de straat... David blij, ik ook, wat een geweldig gevoel!!! Krijg mijn gezicht niet meer in de plooi, kan niet ophouden met glimlachen Morgen ontmoeten we David om 9.00 uur bij het hotel om na een lekker ontbijtje met hem alle spullen die hij nodig heeft te gaan aanschaffen. Dit betekend shoppen!!!!! Matras, dekens, kleding, 2 uniformen, echt vanalles, dat wordt echt een super dag!!! Ben ook nog de headmaster van St. Patrick tegengekomen en Julienne, de oude huismoeder, morgen dan ook eindelijk naar de kids van CRC, morgen wordt dus een dubbel geweldige dag!!!

Ik geniet, ben ongelooflijk gelukkig

Eigenlijk zou ik op dit moment boven de oceaan moeten vliegen op weg naar ons koude kikkerlandje waar de Sint en zijn pieten alweer door de kerstman verdreven zijn! Ik zit echter nog steeds in het warme Kenia achter een te trage pc, heb mijn ticket (voor de verandering!!!) maar weer eens omgeboekt, haha! Kom nu zondagavond thuis, ipv vandaag, had gewoon nog te veel te doen hier....

De sint en zijn pieten zijn hier trouwens ook geweest, zo gaaf, de kids van Porta waren, compleet in outfit met grote zak kado's, naar Upendo gekomen om hier mijn kids te verassen. Echt grappig en leuk om te zien en ook hebben de volwassen Kenianen zich bescheurd om de met schoenpoets zwart geverfde gezichten van de pieten, rare Mzungus!!!!

Vandaag een heftige ochtend gehad trouwens, met 5 leerlingen naar het ziekenhuis gegaan om hier de kinderen kadootjes te geven en om te zien hoe een ziekenhuis hier eruit ziet. Vele kids, en ook wij begeleiders moesten af en toe een traantje wegpinken bij het zien van al die te kleine babietjes in een grote als couveuse ingerichte hete kamer, allemaal hangend in mandjes waar wij thuis onze sokken in opbergen, bizar... Ook weer 2 jongetjes die waren achtergelaten, hopelijk kan ik deze ook via de DCO (kinderbescherming) toegewezen krijgen, we gaan morgenvroeg ons best doen, blijft moeilijk om te zien...